Michel Beekman - Onnavolgbaar beleid en van wie?

 

Onnavolgbaar beleid en van wie?
zondag 22 juli 2012. Een dag na de laatste oude duivenvlucht vanuit Argenton (675 kilometer tot Aalsmeer) en de 5e jonge duivenvlucht vanuit de Zuid Belgische bierstad Chimay (250 km) likken veel liefhebbers in Noord Holland hun denkbeeldige wonden.

Op de hokken zijn namelijk van beide vluchten nogal wat lege plekken. Vooral in de jonge duivenbestanden zijn op sommige hokken forse gaten geslagen.
Echter bij menigeen ontbreken ook nog knappe dagfondduiven. Nu kregen de duiven het gisteren bepaald niet cadeau. Zowel de ouden als de jongen hadden tegenwind. Op een dagfondvlucht van een dergelijke afstand betekent dit op voorhand grote verschillen in aankomsttijden, echter nu liepen deze wel enorm op. In menig vereniging zat de eerste duiven vele minuten los. Ook kwamen de laatkomers / achterblijvers nog lang door op zaterdag. Op zondag kwamen ze maar matig terug, waar de verwachting was dat deze zondag vroeg in grote getalen zouden arriveren bleek de werkelijkheid aanmerkelijk tegen te vallen. De vraag is wat troffen de duiven aan op hun route naar huis? Ogenschijnlijk was er niets aan de hand en is het ontbreken van duiven te herleiden tot gebrek aan kwaliteit, conditie of de verenstand.
Een andere in het oog springende zaak was de merkwaardige lossing van de afdeling Zuid Holland op dezelfde losplaats. Men besloot om 5 minuten na Noord Holland te lossen. Een veel te klein verschil natuurlijk. De eerste duiven van Zuid Holland zitten dan vrijwel gelijk in de staart van die van Noord Holland. Op een dergelijke afstand is dit m.i. niet zo erg maar als er besloten wordt om niet gemeenschappelijk te lossen moet dit niet door een dergelijke truc alsnog geforceerd worden. Overigens zie ik geen enkel probleem in een gemeenschappelijke lossing met Zuid Holland en de Kuststrook op de eendaagse fond. Het geeft een betere spreiding van de vroege duiven en wellicht kan er ook op het transport bespaard worden door het vervoer te combineren als het zo uitkomt.
De gang van zaken rond de lossing van de oude duiven valt overigens vrijwel in het niet bij de problemen met de vlucht van de jonge duiven. Gezien de weerberichten (buien  in het grensgebied van Belgie en Frankrijk die naar Oosten wegtrokken) werd gekozen voor een slechte losplaats. Ook het weerbeeld tijdens de lossing en het uitstellen van de lossingen van Oost Brabant riep veel vragen op. Ik stelde dan ook onderstaande vragen aan de lossingscommissie om er achter te komen wat de reden was van de keuze voor Chimay en wie dit bepaald heeft.
1.    Waarom Chimay?
2.    Wat ging er mis zaterdag?
3.    Afdeling Oost-Brabant stelde haar lossing 30 minuten uit. Kwam dit doordat onze duiven niet vertrokken?

Enkele uren later kreeg ik een uitgebreid en oprecht antwoord. Het voert te ver om dit één op één te plaatsen. Daarom de highlights en mijn vertaling van de ontvangen informatie.
Er werd gekozen voor Chimay na overleg met het bestuur en in samenspraak met het IWB. Het bestuur wilde vasthouden aan het programma en volgens het IWB was lossen in Chimay zaterdag goed mogelijk. Verder uitweiden doe ik niet, maar een goed verstaander heeft aan een enkel woord genoeg!
Zaterdagmorgen was het weer in Chimay niet in orde. Na 12:00 uur werd het beter en werd er besloten om te lossen om 13:00 uur omdat het weer op de losplaats prima was. De duiven vertrokken als een speer maar keerden na korte tijd terug. Dit was natuurlijk niet de bedoeling want de lossingscommissie maakt al het hele jaar veel werk van het lossen. Hierna heeft afdeling Oost-Brabant besloten later te lossen. Dit laatste hielp de Oost-Brabanders overigens ook niet want bij hen verliep de vlucht zo mogelijk nog slechter. Tot zover de antwoorden op de vragen.
De vluchten. Ook slecht verlopende vluchten kennen winnaars. Op Chimay was de hoofdvogel voor Leo van der Sluis uit Uithoorn. Leo is enige jaren geleden begonnen met duiven, in na- en opvolging van zijn vader. Leo behaalde op de matig tot slecht verlopende vlucht vanuit Chimay zijn voorlopig beste uitslag uit zijn nog korte duivensportcarrière. Niet alleen klokte, hij de snelste van 15.448 duiven met een snelheid van 1171 meter per minuut ook zijn 2e duif wist zich met een 13e plaats zich in het snuitje van de uitslag te klasseren.
De verschillen in aankomsttijden liepen echter fors op. Het afdelingsconcours stond bijna 1 uur open. Veel te lang natuurlijk, vooral als je je realiseert dat dan slechts 25% van de duiven gearriveerd is!
De laatste eendaagse fondvlucht vanuit Argenton is door de afstand sowieso geen sinecure maar de combinatie met Noordelijk wind over het gehele traject een gebied met slecht weer bezorgde duiven toch hoofdbrekens. Immers een concoursduur van 1,5 uur in afdelingsverband is in de moderne duivensport een zeldzaamheid. Dit wijst op bijzonder moeilijke omstandigheden.
De eerste 2 duiven liggen duidelijk los. op. De eerste duif werd geklokt om 17:28 uur door inmiddels good-old Dick Meerman. Dick klokte zijn eerste duif om 17:28 uur hetgeen een snelheid opleverde van 1161 meter per minuut. Het was de eerstgetekende die zijn eigenaar een topdag bezorgde. Nummer 2 in de uitslag viel netto plusminus 5 minuten later bij Anne van Meerkerk. De derde plaats op het denkbeeldige podium was voor Dave van Zon. Hierna volgden de duiven elkaar wel weer bijzonder regelmatig

OP EIGEN HOK
Blijft het modderen met gezondheid van de duiven al dan niet in combinatie met de tijd. Maandag en dinsdag was ik namelijk op zakenreis naar Dresden, Duitsland. Niet ideaal in het vliegseizoen maar ‘zaken gaan voor het meisje’. Bij thuiskomst bleek dat mijn vriendinnetje de voeropdracht niet helemaal goed begrepen had. Hierdoor hadden ze een kleine 24 uur geen voer in de voerbakken aangetroffen. De mest zag in alle hokken dan ook wat groen om het mild te verwoorden want de voerbeurt van dinsdagochtend was overgeslagen nadat ik zelf de bakken maandagochtend voor het laatst gevuld had.
In combinatie met een grote plas in de jonge duiven volière trof ik geen aanlokkelijk plaatje aan toen ik dinsdagavond tegen 21:00 uur de hokken betrad. Groezelige duiven met slechte mest. Niet strak bovendien. Ik twijfelde of ik zaterdag wel mee kon doen. Wellicht nam ik door dit beeld en de twijfel het foute besluit om het hok dezelfde avond alsnog uit te roken. Ik had de illusie het tij nog te keren, maar de andere ochtend bleek dat dit niet gelukt was.  De duivinnen vlogen slecht (als alle voorgaande weken) en de jongen vlogen een stuk minder dan de voorafgaande weken. Nog wel een uurtje maar niet hoog en hard. Een laatste noodmaatregel volgde woensdagavond en donderdag, namelijk Din-druppels in het water. Het resultaat hiervan bleek zaterdag,  wederom was er geen verbetering in het resultaat zichtbaar. De moraal van het verhaal; in paniek raken helpt niet, als de duiven niet goed zijn houd ik ze volgende keer thuis.
Het resultaat op zaterdag was dan ook niet best. Op beide vluchten zorgde een enkele duif voor de broodnodige punten maar op beide vluchten was de uitslag van een bedenkelijk niveau. Een groot gat tussen de eerste duif en de tweede. Erger was/is het verlies aan jonge duiven. Op dit moment  (zondagmiddag) mis ik er nog 13 van de 83. De laatste weken bleven de verliezen binnen de perken maar dit komt hard aan. Vooral omdat er vandaag (zondag) nauwelijks duiven zijn doorgekomen.
Tot overmaat van ramp besloten mijn late jongen vanmorgen ook nog ‘op stap te gaan’. Hiervan ontbreken er ook nog een aanzienlijk aantal. Afwachten maar hoe dit afloopt.
Deze week de scherven proberen te lijmen en de duiven weer een beetje op te lappen. Op het programma staat Morlincourt, 326 kilometer. Met de geringe ervaring die de jongen tot op heden hebben opgedaan bepaald ook geen sinecure ……
Tot volgende week!
Michel Beekman